කවිය ගීතය යනු හුදෙක්ම රචකයාගේ ආත්ම ප්‍රකාශනයක් නොව අනුභූතිය පොදු සමාජ යතාර්තයක් වූ සර්වසාදාරන සමීකරනයකි.

මගේ බිසව්නේ අසාපන්
නුඹ මන්ද්‍රීදේවී නොවුනි
දුෂ්කරවූ ඒ පලාතේ
මට යන්න දෙන්න දේවී

හෙට රත්නශ්‍රීයන් වැලි කතරේ අපිට ගීයක අරුත පහදා දෙන්නට ලේන්ඛාන් වීදියෙන් නික්මෙන විට එසේ කියන්නට හේමමාලියක් ජීවතුන් අතර නැත. රජරට සේවයෙන් දුශ්කර පළාතකට මාරු කළ කපුගේ එදා ලයාන්විතව එසේ බිරිඳට කියා නික්මුනත් අද ප්‍රේමා කපුගේට ඒ ආදරයද අපිට ඒ මධුර ස්වරයද සදාකල්ම අහිමිව ගොස් අවසන්‍ ය. නමුත් නිර්මාණ රසය සදාතනිකය.

මේ කඳුලු ඇයිද දෑසේ
බෑ යන්ට නුඹට හිමයේ
ගොස් ඉන්ට කුලී නිවසේ
විශඝෝර සර්ප භවනේ

එදා තෙල්ලඹුරේ පාසලින් දුශ්කර ගමක සේවයට යන මොහොතේ රත්නශ්‍රී විඳි සංතාපය අඹු දරුවන්ගෙන් මිදීමේ දුක ඔබද මමද අනේක වාරයක් කටුනායක වෙන්වයාමේ වීදුරු ද්වාරයෙන් එපිට මෙපිට සිට විඳින්නට ඇත.
වැලී කතරේ කුළී නිවසට ඔව්න් කැඳවන් එන්නට අප ආස වුවත් ආර්ථිකය හැමෝටම හැඟීම් සංතෘප්ත කිරීමේ පහසු මාධ්‍යක් නොවිය හැක. එසේ වුවත් මේ විශඝෝර සර්ප විමනක් බඳු කර්කෂ පොළවේ ඔව්න්ටද කුඹුසක් පරාටයක් කවා ගිනි ගහන අව්වේ දුක් විඳීමට සා පැටව් වැනි දරුවන් රැගෙන ඒ මට අපට සිත් නොදිය හැක.

නුඹ වන්ද්‍ර මඩල වැන්නේ

සා පැටව් එහි නිදන්නේ
හාමතේ නොලා දරුවෝ
නවතින්න බිසව් නගරේ

කවිය ගීතය යනු හුදෙක්ම රචකයාගේ ආත්ම ප්‍රකාශනයක් නොව අනුභූතිය පොදු සමාජ යතාර්තයක් වූ සර්වසාදාරන කරනයකි. .

නුඹ නොදී එතර රටටා
දරු නොදී වහල් කමටා
දිවි පුදා තොප රකින්නම්
නොපුරා එහෙත් පෙරුම්දම්
නුඹ වන්ද්‍ර මඩල වැන්නේ
සා පැටව් එහි නිදන්නේ
හිමවතට ඇවිත් හීනෙන්
හිත සඳුන් තවරපන්නේ

කැපකිරීම් හුදෙක්ම ප්‍රියයන්ගේ අබිවෘද්ධිය සඳහාය. ඒකාකාරී රට රැකියාවේ කාන්සිය තනිකම ආදරය රාගය විරහව සියල්ල අඟල් පහලොවක පාරිගනක තිරයකින් හුවමාරු වීම එකම දෛනික වෙනසයි. රත්නශ්‍රීයන් කපුගේ සිහිනෙන් දුටු බිරඳ skype ඇමතුමකින් දැකීමට හැකිවීම හැර වෙනයම් වෙනසක් ඔව්න්ගේ අතීත හෝ අපගේ වර්ථමාන අත්දැකීමේ තිබේද...?

වෙස්සන්තර කතාවේ මෙන්ම අපද වංකගිරියක ගමන් කරමින් සිටින්නෙමු.ඒ වංක ගිරියේ විවේකී ඉසිඹුවක අපි එකතු වෙමු, සොඳුරු ගී රස විඳින්නට හෝ රත්නශ්‍රීයන්ගෙන් එහි අරුථ ලිහා ගැනීමට නොව කලාව නුරූපනය කරන සැබෑ ජීවන යතාර්ථයන් ගේ සුවඳ විඳින්නට. ඒකාකාරී ජීවන රටාව වෙනස් කර වියූ පැදුරක සුරම්‍ය වූ ධ්‍යානයකට සමවදින්නට..!