වර්තමානයේ ඇසෙනගීතඅපි ඒවා ගැන බලන්න ඕනෙ කාලීන සමාජයත් එක්ක. විශේෂයෙන් එදා අපි සිංහල ගීතය කියලා කතා කරන විට එහි සීමාව කොතැන ද කියලා හඳුනාගෙන කතා කළ යුතුයි. අපේ බහුතරයක් විචාරකයෝ සිංහල ගීතය ගැන කතා කරන විට වරද්දා ගන්නවා. අපේ ලාංකීය ඉතිහාසයේ ගීතය සීගිරි ගීය දක්වා දිව යනවා. පෙරදිග සාහිත්ය ගත්තොත් රිග්වේදය දක්වා දිව යනවා. ඒ ගීත සාහිත්යය පිළිබඳවද අපි කතා කරන්නෙ එසේත් නැත්නම් ගුවන් විදුලි ගීත සාහිත්යය පිළිබඳවද අපි කතා කරන්නෙ කියන නිර්ණය අපි කතාවට කලින් ඇතිකර ගන්න ඕනේ. ගුවන්විදුලිය හරහා ආ ගීත සාහිත්ය බිහිවෙන්නෙ ගුවන්විදුලිය ඇතිවූවාට පසුව. විශේෂයෙන් පනහෙ දශකයේදී අපි දකින්නෙ සිංහල ගීතය කියලා හින්දි තනුවලට ලියපු ගීත.
මුලින්ම මෙයට කිව්වෙ තනුවට වචන දානවා කියලා. ඊට පසුව තව ටිකක් ගීතය සංවර්ධනය වන විට අපි දකිනවා. හින්දි තනුවලට සිංහල වචන දැම්මා. ඒ තුළත් හොඳ අදහසක් ඇතුළත් වන විදියට ඒ දේ කළා. අනතුරුව අපි ස්වාධීන තනු, ස්වාධීන නිර්මාණ යුගයක් හැටියට ගීතය දකිනවා. මේ ආකාරයට ඓතිහාසිකව ගීතයේ කිසියම් වූ වර්ධනීය අවස්ථාවක් අපි දකිනවා. ඉන් පසු හැත්තෑව දශකය ගීතයේ ස්වර්ණමය අවධිය ලෙස සාකච්ඡා කෙරෙනවා. මෙම ගීත අධ්යනයේ පහසුව සඳහා කොටස් දෙකකට බෙදන්න පුළුවන්. ඉන් පළමුවැන්න ගීතය යන්න සමාජයට ගුණ අරුතින් අර්ථවත් වෙනසක් ඇති කළ හැකි මිනිසුන්ගේ මානසික බුද්ධිය වර්ධනය කරන සංකල්පයක්ය කියන අදහසින් ගීත ලියන පිරිසයි.
එයින් කියැවෙන්නේ ගීතය කියලා කියන්නෙ ආනන්දයෙන් පටන් ගෙන ප්රඥාවෙන් කෙළවර වීම දක්වා මිනිසාගේ බුද්ධි වර්ධනයට හේතු භූත වන චර්යාමය වෙනසකට හේතුවන සාහිත්යාංගයක්ය ගීතය කියන්නේ කියන අදහසින් ගීත ලියන පිරිසයි. දෙවැන්න ගීතය කියලා කියන්නෙ එතරම් සාහිත්යාත්මක වශයෙන් වැදගත්කමක් නැති ඒ ඒ අවස්ථාවලදී මානසික සතුට ඇතිකර ගැනීම සඳහා හුදෙක් නැටීම, ගැයීම, වැයීම පමණක් අරමුණු කරගෙන ගීතය පාවිච්චි කරන්න ඕනෑය යන හැඟීමෙන් ගීත ලියන පිරිසයි. අද ඇහෙන සමහර ගීතවලට කියන්නෙ ආනන්දයෙන් මරදානට ගිහිල්ලා ඉවරයි කියලා. එය ප්රඥාව දක්වා යන්නෙ නෑ. ඒවා එදාට සාපේක්ෂව එදත් මෙදාට සාපේක්ෂව මෙදත් තියෙනවා. එතකොට එදත් හොඳ නරක පිළිබඳ ගැටුමක් තිබුණා.
අදත් හොඳ නරක පිළිබඳ ගැටුමක් තියෙනවා. ඒ ගැටුම බුද්ධ කාලෙත් තිබුණා. ඒ නිසා සෑම ක්ෂේත්රයකම හොඳ සහ නරක පිළිබඳ ගැටුම තියෙනවා. ගීතය සම්බන්ධයෙන් ද එය එලෙසමයි. ඒ නිසා වර්තමානයේදී හොඳ ගීත බිහිවෙනවා. හොඳ ගීත ගායනා කරනවා. ඒ වුණාට ගීතය කියන එකේ මුලින් සඳහන් කළ පළමුවැනි අර්ථයෙන් ගීත ලියන්නෙ තරමක් දැනුම් තේරුම් තියෙන පරිනත බවක් තියෙන ගීත රචකයෝ. ඒ වගේම නැටීම, උඩ පැනීම යන සංකල්ප ඔස්සේ ගීත ලියන රචකයෝ ගත්තාම ඒ අය ඉන්නෙ ගොඩක් පහළ මට්ටමක. එය ගීතය පිළිබඳ පර්යේෂණයක යෙදෙන කොට පේනවා. මගේ මේ අලුත් ග්රන්ථයට මේ අංශ දෙකේම ගීත ඇතුළත් වෙලා තියෙනවා.
නමුත් මෙහි සිංහල ගීතයේ ජනපි්රය හා ප්රසිද්ධ ලක්ෂණ නමින් පරිච්ඡේදයක් තියෙනවා. එහි ජනපි්රයත්වය හා ප්රසිද්ධිය කියන්නෙ දෙකක් යන්න පැහැදිලිව පෙන්නුම් කර තිබෙනවා. ජනපි්රයත්වයට මම දෙන අර්ථය තමා රටට ප්රයෝජනවත් වන රටේ මිනිසුන් පොදුවේ රස විඳින සමාජ හානියක් නොවන ගීත යන්නයි. මේ ජනපි්රය ගීත ශත වර්ෂාධික කාලයක් මිනිස් මනසේ තියෙනවා. අනිත්යතාවයට සියල්ල යටයි. නමුත් අනිත්යතාවයට යටත්ව ජනපි්රය ගීතයක් කිව්වාම ගොඩක් කල් පවතිනවා. එයට එක් උදාහරණයක් “සිංහල ගීතය සහ අපේ සංස්කෘතිය” ග්රන්ථයෙන් උපුටා දක්වනවා නම්,
“කලා වැවෙන් ගත් දිය දෝතක් සේ
වටී වටී ඔබ මට මැ වටී
බෝධියකින් වට බෝ කොළයක් සේ
අගී අගී ඔබ මට ම අගී”
වටී වටී ඔබ මට මැ වටී
බෝධියකින් වට බෝ කොළයක් සේ
අගී අගී ඔබ මට ම අගී”
මෙය ප්රේම ගීතයක්. නමුත් ඒ ප්රේම ගීතයට වස්තු විෂය සපයන්නේ බෞද්ධ ගුණ අරුතෙන්. ඒ බෞද්ධ ශික්ෂණය ලබපු මේ කලාවැව කියන සංකල්පය යොදාගෙන ලියූ ඒ ගීතය ජනපි්රය ගීතයක්. ප්රසිද්ධ ගීත ඒ වාගේ කාලාන්තරයක් පවතින්නේ නෑ. ඒ සඳහාත් උදාහරණයක් මේ ග්රන්ථයෙන්ම දක්වන්න පුළුවන්.
“නාන තොටේදී ඉඟි පානා
ප්රේම කුරුල්ලෝ දුක ගේනා
කාර බඳින්න ද අපි කෝමා
හීන හැඩයි උඹ මට ගේනා”
මේ ගීත ඇසූ ගමන්ම අපේ හිතට එන්නේ බැඳපු ගෑනුන්ට වෙන අවස්ථාවෙන් ප්රයෝජන ගැනීම සඳහා කටයුතු කරන පිරිමි ගැන. මෙය සමාජයට කොච්චර වැදගත් ද කියන මතයේ ඉඳලා තමා අපි එම ගීතය විවේචනය කරන්නෙ. ඒවාට අපි කියනවා පහත් රුචිකත්වය දනවන ගීත කියලා. සාමාන්යයෙන් සමාජයක් ගත් විට සමාජයේ පොදු මතය වන්නේ කාලා බීලා නටමු ගයමු කියන එක. නමුත් දැනුම් තේරුම් තියෙන පුද්ගලයො ඊට වඩා ඉදිරියට යන්න උත්සාහ කරනවා. මේ දෙඅංශයටම සම්බන්ධ ගීත මගේ මේ පොතෙන් පර්යේෂණයට ලක්කෙරෙනවා. ප්රේම කුරුල්ලෝ දුක ගේනා
කාර බඳින්න ද අපි කෝමා
හීන හැඩයි උඹ මට ගේනා”
* අද ඇසෙන්නේ ජනපි්රය ගීතවලට වඩා ප්රසිද්ධ ගීත
ගීතයක් නම් ජනපි්රය වෙන්න ඕනෙ. ජනපි්රය ගීතයක් හැම විටම ප්රසිද්ධයි. නමුත් ප්රසිද්ධ වූ පමණින් එය ජනපි්රය වෙන්නෙ නෑ. ප්රසිද්ධ වූ හැම දේම ජනපි්රය මානසිකත්වයට ගන්නෙ නෑ. මම කියන්නෙ සාහිත්යය රුව ගුණ පිරිහුණ වේග රිද්මයට ලියැවුණ බොහෝ ගීත ප්රසිද්ධ ගීත. ඒවා එක කාල පරාසයක් නියෝජනය කරනවා. සමහර වෙලාවට සතියක්, මාසයක්, අවුරුද්දක් වගේ ඉතාම කෙටි කාලයක් තමා ප්රසිද්ධ ගීත පවතින්නෙ, ප්රසිද්ධිය කියලා කියන එක ගන්න එතරම් අපහසු නෑ. අපහසු හොඳ දේ කරලා ප්රසිද්ධිය ගන්න. ගීතයේ රුව ගුණ ගත් විට මිනිසුන්ට සරලව තේරෙන ගීතවලට ඔවුන් කියනවා තේරෙනවා කියලා. කිව්ව ගමන්ම තේරෙන්නෙ කලාව නොවේ නිව්ස් (News)කලාව කියන කොටම තේරෙන්නෙ නෑ.
හිතන්න හිතන්න තව තව තේරෙනවා. “හාවා උඳුපියලිය කයි.” ඒක නිව්ස් එකක්. “හාවා උඳුපියලිය කටේ හිටුවයි” ඒක කවියක්. හැබැයි ඔය “කටේ හිටුවයි” කියන එක එක පාරටම තේරෙන්නෙ නෑ. නමුත් ටිකක් හිතන කොට තේරෙනවා. ජනපි්රය ගීතත් හිතන්න හිතන්න තමා තේරෙන්නෙ. නමුත් ප්රසිද්ධ ගීත එවේලේ ඇහුවා එතනින් ඉවරයි. මේ ප්රසිද්ධ ගීත ලියන්න එතරම් දැනුමක් අවශ්ය නෑ. හරයකුත් නෑ. ප්රසිද්ධ ගීත හරියට තණකොළ වගේ. ජනපි්රය ගීත කිරි බිංදුවක් වගේ. තණකොළ පිට්ටනියක් කන එළදෙන කිරි බිංදුවක් දෙනවා. කිරි බිංදුව ප්රමාණාත්මකව අඩු වුණාට ගුණාත්මකව වැඩියි. තණකොළවල ප්රමාණය වැඩි වුණාට ගුණාත්මක ගතියක් නෑ. මේ බලන්නෙ මම මිනිසුන් එක්ක. ගවයින් සමඟ නොවේ, ගවයින්ට තණකොළ ගුණයි.
අද ගීත විචාරය කරන විචාරකයො ළඟ මූලධර්ම නෑ. විචාරකයෝ තමන්ගේ මනසින් තමන්ට හොඳයි කියලා හිතෙන දේ හොඳ හැටියටත්, තමන්ට නරකයි කියලා හිතෙන දේ නරක හැටියටත් කියනවා විනා ගීතයක් විචාරය කරන්නෙ මෙන්න මේ මූලධර්ම යටතේ කියලා නෑ. සංගීත ශිල්පියා ගීතයක බලන්නේ සංගීතය පමණයි. පද රචකයා ගීතයක බලන්නේ පද ගැන විතරයි. ගායකයා ගීතයක බලන්නෙ පද ගැන විතරයි. ගීතයේ අරුත බලන්නේ නෑ. මේ අංශ තුනම බලන කෙනා තමා රසිකයා. රසිකයාට මේ හැම එකම වැදගත්. ගීතයක සාරවත් බව හා ගුණවත් බව යන දෙකම තිබිය යුතුයි. ගීතයක් ලියන විට හැම දෙනාටම එහි රසය, දැනුම, අවබෝධය ගැළපෙනවාදැයි සිතිය යුතුයි. ගීතයක් කියන්නේ පොදු රසවින්දන මාධ්යයක්.
👍
ReplyDelete🎭🎭👍👍👍
ReplyDelete